Maarten

Verslagen en berichten

Maarten Schön, geboren in Nederland en midden 40.duv_logo

Waar het ooit begon
In mijn jonge jaren het nodige aan sport gedaan en op 15 jarige leeftijd toen als jongste deelnemer meegedaan aan de halve marathon in Eindhoven (01:32:12). Twee weken later nog eentje in Etten-Leur met ongeveer dezelfde tijd.

Wanneer begon het hardlopen vorm te krijgen
Na een lange pauze op loopgebied ben ik weer begonnen. De eerste wedstrijden die ik liep waren wegwedstrijden en korte crosswedstrijden waarbij je op schoenen met spikes liep. Nadat ik op de weg de nodige marathons gelopen had ben ik meer wedstrijden in het terrein gaan lopen. Mijn trainingsterrein is immers grotendeels offroad. Later bleek dit een naam te hebben…. Trailrunning.  Vanaf dit moment kwam het in een stroomversnelling en ben ik me gaan inschrijven voor deze zogenaamde Trailrun events. Een hobby werd meer dan een hobby en is nu een wezenlijk onderdeel van mijn leven geworden.
Daarnaast beoefen ik nog andere sporten waaronder sportklimmen.

Een greep uit de grotere races van de afgelopen paar jaar zijn de 300 km King Offa’s Dyke Race, de 350 km Race Across Schotland, drie keer de 250 km Legends Trail en de 500 km lustrum editie van 2020, 2 keer de 160 km Bello Gallico, de 160 km Great Escape, de 201 km Duinhopper en nog meer…

Mijn loop CV
Voor ultra’s die ik gelopen heb verwijs ik je naar de DUV, klik daarvoor op onderstaand logo.
Ik ben de tel kwijt van het aantal marathons maar het moet ergens rond de 150 liggen. Misschien niet allemaal officiële omdat ik ook zelf op een mooie zondag eens 60 km in de buurt ga lopen of als voorbeeld naar de Ardennen of Limburg ga om gezellig met wat vrienden een zelf uitgestippelde 100 km route te lopen.

duv_logo

Voor 2020 heb ik weer wat uitdagingen op het programma staan
De 500 km lustrum editie van de Legends Trail is achter de rug en Covid-19 gooit momenteel wat roet in het eten van zo’n beetje alle events wereldwijd. Veel keuze is er verder niet behalve de race die eind augustus gepland staat; of deze doorgang zal vinden weten we nog niet. Dit is de PTL (Petite Trotte à Léon). Het is een alpine race rondom het Mont Blanc massief met een afstand van 300 km en waarbij we 25.000 hoogtemeters zullen moeten overbruggen. We is in dit geval als team met Michiel en Marek.
Gelukkig kun je je met deze tak van sport zelf goed bezig houden en kun je zelf ook prima uitdagingen maken.

Mijn trainingsgebied is in het Zuiden van Nederland en voornamelijk de gebieden als Regte Heide, Landgoed Gorp & Rovert, Rovertse Heide, Landgoed De Utrecht, Kampina, Oirschotse Heide, Kalmthoutse Heide en al het andere wat eraan grenst. Deze aaneengesloten gebieden strekken zich uit over een enorm gebied en je kunt hier gemakkelijk 100 km hardlopen zonder je pad te hoeven doorkruisen.

Hardlopen op mijn manier
Ik heb altijd veel alleen gelopen en dus nooit een echte referentie gehad voor trainingsvormen, snelheid, afstanden en voeding. Veel heb ik zelf moet ondervinden; het voordeel is dat je op één of andere manier toch je eigen idee krijgt over een hoop hardloop gerelateerde zaken. Hierbij te denken aan training, voeding, wedstrijd voorbereiding, materiaal, gadgets en nog veel meer. Zo liep ik al jaren met een handheld Garmin GPS voordat ik het bij anderen zag. GPS horloges waren er toen nog niet en het was voor mij de manier om in onbekend terrein te kunnen lopen en niet te verdwalen. Nu zie je dat er steeds meer wedstrijden niet eens meer uitgezet worden en je met behulp van GPS de route moet zien te vinden en om je in de gaten te houden krijg je een ook nog eens een GPS tracker mee waardoor iedereen je live kan volgen. Tijden veranderen wel 🙂

Hieruit is ook het verhaal ontstaan dat ik steeds meer de interesse heb om zelf uitdagende en heel kleinschalige races te organiseren waar een verhaal aan zit. Samen met Marek Vis organiseer ik elk jaar de LEO180. Een bizarre race van 200+ km waarbij we alle natuurgebieden in een cirkel rond Goirle aan elkaar geknoopt hebben. Het idee is dat deze race elk jaar 10 km langer zal worden met dezelfde tijdslimiet van 36 uur totdat er niemand meer de finish op tijd haalt. De 2021 versie zal 220 km zijn.
Ook de 220 km Duinhopper is een wedstrijd die ontstaan is uit het idee dat het in Nederland ook mogelijk moet zijn om lange hardloop wedstrijden te kunnen hebben. Met de Duinhopper hebben we in januari 2018 een race neergezet van Hoek van Holland naar Den Helder door de duingebieden. Stranden proberen we zoveel mogelijk te mijden en alles bij elkaar haal je toch een 2.500 hoogtemeters in ons vlakke landje. De 2019 variant heeft in juni plaatsgevonden, had een afstand van 362 km van Vlissingen naar Den Helder zijn. In 2021 gaan we terug naar 220 km in januari om het weer in een winterse setting te laten plaatsvinden. Hier en daar zullen er aanpassingen zijn om het nog uitdagender en mooier te maken.

Trainingsschema’s ken ik niet…
Volgens mij de grootste onzin die er is als je wilt genieten van het hardlopen; tenzij je je tijden echt heel serieus wilt verbeteren en hardlopen meer als een verplichting ziet dan als mooie avonturen beleven. Een stukje specifieke krachttraining combineren met hardlopen is wel belangrijk.
Je loopt als je zin hebt en als je geen zin hebt zegt je lichaam dat het rust nodig heeft en loop je dus niet of minder. Waarschijnlijk de reden dat ik zelden een blessure heb. Naar je lichaam leren luisteren en in kunnen schatten wat luiheid of vermoeidheid is is iets dat tijd nodig heeft. Ik kan je niet leren een wedstrijd te winnen… wel kan ik je leren hoe je met veel plezier een heel stuk verder kunt hardlopen en hoe je zaken moet benaderen om steeds meer plezier te halen uit het hardlopen. Het is meer een mindset dan geestdodende kilometers weg te tikken.
Uiteraard loop ik ook trainingen op snelheid om mijn basissnelheid op peil te houden, een beetje competitief mag je best zijn hoor 🙂
Al kan ik ook wel begrijpen dat sommigen een stuk houvast willen en dit hebben met een trainingsschema. Mijn advies is altijd om het rustig op te bouwen en niet te snel teveel focus op de snelheid te hebben. Snelheid komt vanzelf naarmate je langere afstanden loopt. Probeer eerst maar eens de snelheid zo lang mogelijk vast te houden in een langere race. Dan zie je wel waar je staat!

Wat motiveert mij om een steeds grotere uitdaging te zoeken.
Over de finish komen van een race waar je geen moeite voor hebt gedaan is niet erg bevredigend. Races waar je jezelf test tot het uiterste op zowel fysiek als mentaal vlak is waar het in de ultrawereld om gaat.
Grenzen bestaan niet en elke race krijg je weer een sleutel om nieuwe deuren te openen in volgende races.

Advies
Laat hardlopen geen obsessie worden… dan zie je het meestal eindigen in blessures en teleurstellingen! Kijk ook niet teveel naar de prestaties van anderen die al veel verder zijn… dit heeft geen zin omdat er altijd mensen zijn die sneller en verder lopen! Die zijn ook ooit begonnen waar jij nu staat. Maar je kunt wel veel leren van anderen, al is het wel zo dat hoe verder de afstanden worden hoe persoonlijker alles gaat worden als het aankomt op trainen, herstel, materiaal, voeding, etc.

Het type race bepaald heel veel als het aan komt op trainen. Zo is er een heel groot verschil tussen een uitgepijlde bergrace in de zomer met duizenden deelnemers, met elke 10 km een verzorgingspost, maar 6 nachturen en je met een klein licht racevestje toe komt of dezelfde afstand in de winterse Ardennen waar je maar elke 60 km een verzorgingspost hebt, 14 nachturen hebt, weinig deelnemers waardoor je later in de race geen andere lopers meer ziet, je met GPS moet navigeren omdat er niets uitgepijld is en je een racevest met 7 kg of zwaarder op je schouders hebt hangen. Je zelfredzaamheid en je autonomie zullen veel meer tot het uiterste getest worden.

Op de marathon kun je schema’s en regels toepassen… op de langere ultra’s moet je toch veel zelf proefondervindelijk meegemaakt hebben om situaties te herkennen en er zo mee om te leren gaan wat voor jou het beste werkt.

Het belangrijkste dat ik mee kan geven is dat er altijd een uitweg is uit moeilijke situaties… al kan het soms wel een dag of langer duren. Het is maar hoe ver je ‘down the rabbit hole’ durft te gaan om de uitersten van je ver weggestopte oerinstincten om door te gaan te ontdekken.

Het rauwe ultralopen heeft weinig meer van doen met de mooi voorgespiegelde plaatjes en verhalen op sociale media, het is pure ellende en dat krijg je niet uitgelegd aan mensen die nooit voorbij het punt van fysieke en mentale afbreuk gegaan zijn.

Vaak krijg je van niet-lopers de vraag “waarom doe je jezelf dit aan, daar is toch niets leuks meer aan”. Nou dat klopt helemaal en waarom moet je echt zelf meegemaakt hebben om het te begrijpen.

Waar het eindigt zou ik niet weten… Acceptnolimits…