Who is…

Maarten Schön, geboren in Nederland en rond de 40 jaar.duv_logo

DSCN5175b

Waar het ooit begon
In mijn jonge jaren het nodige aan sport gedaan en op 15 jarige leeftijd toen als jongste deelnemer meegedaan aan de halve marathon in Eindhoven (01:32:12). Twee weken later nog eentje in Etten-Leur met ongeveer dezelfde tijd.

Wanneer begon het trailrunnen vorm te krijgen
Na een lange pauze op loopgebied ben ik een ongeveer 10 jaar geleden weer begonnen. De eerste wedstrijden die ik liep waren wegwedstrijden en korte crosswedstrijden waar je schoenen met spikes aan had. Nadat ik op de weg de nodige marathons gelopen had ben ik weer meer wedstrijden in het terrein gaan lopen. Mijn trainingsterrein is immers grotendeels offroad. Later bleek dit de naam Trailrunning te hebben. Vanaf dit moment kwam het in een stroomversnelling en ben ik me gaan inschrijven voor deze zogenaamde Trailrun events. Een hobby werd meer dan een hobby en is nu een wezenlijk onderdeel van mijn leven geworden.

Ondertussen heb ik de 250 km Legends Trail in de Ardennen gelopen in 2017 wat gezien kan worden als één van de zwaardere races in Europa. Niet zozeer alleen de afstand moet je hierbij meerekenen maar ook de condities. Erg technisch en afwisselend terrein waar je steeds weer een andere uitdaging toegeworpen krijgt. Daarnaast spelen ook de winterse condities een grote rol. In 2017 heeft de helft de finish maar gehaald. In 2016 lag dit percentage een stuk lager en viel ik onder de groep die het toen niet gehaald heeft. In 2017 stond ik terug aan de start met de kennis van het jaar ervoor en werd het wel een succes.

Mijn trainingsgebied
Dit is in het Zuiden van het land en voornamelijk de gebieden als Regte Heide, Landgoed Gorp & Rovert, de Rovertse Heide en Landgoed De Utrecht. Deze aaneengesloten gebieden strekken zich uit over een enorm gebied en kunt hier gemakkelijk 100km hardlopen zonder je pad te doorkruisen.

Hardlopen op mijn manier
Ik heb altijd veel alleen gelopen en dus nooit een echte referentie gehad voor training vormen, snelheid en afstanden. Alles op gevoel. Het nadeel is dat je zelf alles moet ondervinden; het voordeel is dat je op één of andere manier toch je eigen idee krijgt over een hoop hardloop gerelateerde zaken. Hierbij te denken aan training, voeding, wedstrijd voorbereiding, materiaal, gadgets en nog veel meer. Zo liep ik al jaren met een handheld GPS voordat ik het bij anderen zag. Het was voor mij de manier om in onbekend terrein te kunnen lopen en niet te verdwalen. Nu zie je dat zelf wedstrijden niet eens meer uitgezet zijn en je met behulp van GPS je route moet zien te vinden en om je in de gaten te houden krijg je een nu soms ook nog eens een tracker mee waarmee iedereen je live kan volgen. Tijden veranderen wel :-)

Trainingsschema’s ken ik niet…
Volgens mij de grootste onzin die er is als je wilt genieten van het hardlopen; tenzij je je tijd echt serieus wilt verbeteren en hardlopen meer als een verplichting ziet dan als een leuke bezigheid.
Je loopt als je zin hebt en als je geen zin hebt zegt je lichaam dat het rust nodig heeft en loop je dus niet of minder. Waarschijnlijk de reden dat ik zelden een blessure heb. Je lichaam heeft ook een eigen wil en behoeften, daar naar leren luisteren en in kunnen schatten wat luiheid of vermoeidheid is is iets wat de nodige ervaring vereist. Ik kan je niet leren een wedstrijd te winnen… Wel kan ik je leren hoe je met veel plezier kunt hardlopen en hoe je zaken moet benaderen om lang plezier met deze bezigheid te hebben.
Uiteraard loop ik ook trainingen op snelheid om mijn basissnelheid op peil te houden, een beetje competitief mag je best zijn hoor :-)

Wat motiveert mij om een steeds grotere uitdaging te zoeken.
Over de finish komen van een race waar je maanden voor getraind hebt en veel voor hebt moeten laten blijft iets speciaals… Je moet het meegemaakt hebben om dit emotionele moment te begrijpen.
Grenzen zijn niet echt grenzen, je gaat ze toch voorbij als je blijft pushen. Waar het eindigt zou ik niet weten.
Een ultra is voor mij een verzameling van een heleboel gemoedstoestanden… dit van momenten waar je vol van energie aan de start staat tot de momenten dat je je realiseert zowel fysiek als mentaal op instorten staat om vervolgens uren en kilometers later  je fysieke en mentale IK weer in het gareel te hebben… dit te herhalen tot je uiteindelijk over de finish komt en ineens alle pijn en ellende verdwijnt en plaats maakt voor een enorm gevoel van overwinning… wat smaakt dat biertje dan lekker! Waarschijnlijk de reden dat vrijwel alle ultra(trail)runners graag bier drinken :-)

Mijn bucketlist is best lang. Hieronder de bovenste van de lijst.
Fire + Ice – IJsland
Echappée Belle – Frankrijk
Swiss Iron Trail – Zwitserland
… en nog veel meer…

Advies
Zie trailrunning niet als een inspanning maar als ontspanning en je kunt erg ver komen.